HVOB Jubileumsymposium

 DSC0049 3


De zon scheen, het was druk, want er was markt op het plein
Een feestelijke dag om hier in Lelystad te zijn.
Fruit en belegde broodjes stonden om twaalf uur voor ons klaar
En gebakjes met het logo, vanwege de 25 jaar.

De opkomst viel wat tegen, dat kwam door het mooie weer
Maar toch, zo'n tachtig diehards streken hier vanmiddag neer.
Overwegend senioren, haast geen jeugd, en dat was pech
Een 50-plus partij bijeenkomst, daar had dit nog het meest van weg.

Hans was dan ook heel erg blij dat u zich opgeofferd had
En u was voorbeeldige gasten, ook heel aangenaam was dat.
De burgemeester had vakantie, maar de loco stond al klaar
In een rood/wit mantelpakje, en we luisterden naar haar.


Een mooie opkomst, zei ze, de vrijwilligers geroemd
Zij werden luid geprezen, en allemaal bij naam genoemd.
Anna Ekman was aspirant-bestuurslid, leerden wij
Waarna Janneke over de prettige samenwerking nog wat zei.

Mirthe moest naar voren, en de vicevoorzitter, toen
Cor zat in een hoekie, maar kwam naar voren, voor de poen.
Een vette cheque, hij nam hem aan, en ik bedacht mij dat
Het mij niets zou verbazen, als Janneke een koophuis had.

Toen Peter Boelhouwer naar voren, en hij sprak van spannende tijden
Er moest worden gebouwd, en snel, dat was niet te vermijden.
Betaalbaarheidsproblemen, toen vroeg iemand in de klas
Wat in 's hemelsnaam toch segregatie was?

“De maatschappij drijft uit elkaar”, zei Boelhouwer gelijk
En segregatie was de scheiding tussen arm en rijk.
Een grafiek bevolkingsgroei, Boelhouwer meldde dat
U het gewoon moest vragen als u andere vragen had.

De woningbouwproductie werd onder de loep genomen
Het tekort aan woningen, en hoe dat was gekomen.
Bouwvergunningen werden in een grafiek gepresenteerd
Bestaande woningen moesten energieneutraal gerenoveerd.

Van het aardgas af, waarop een dame op de 1e rij
Over een vervoerder met een nieuw systeem iets zei.
Wat was betaalbare huur? Daarover ging het korte tijd
“En de middenklasse versplintert”, wilde Boelhouwer toen kwijt.

 

Middeninkomens dreigen tussen wal en schip te vallen
Daar waren haast geen huizen voor, hoorden we met z'n allen.
Normen in huur- en koopsector sloten onvoldoende aan
En met drie kinderen was het leven duur, gaf Boelhouwer te verstaan.

Aan het slot van zijn verhaal sprak hij nog enige tijd
Over torenflats, en het gemeentelijk woonbeleid.
Het O.V. moest goed zijn, er moest doorstroming ontstaan
En het middensegment dat moest gereguleerd, gaf ie nog aan.

Initiatieven uit de samenleving moesten worden gestimuleerd
En een sterke coöperatiesector, werd tot slot beweerd.
Hoe het verder ging, legde Hans uit aan allemaal:
Wie geen energie had, mocht blijven zitten in de zaal.

Wonen en zorg, daar ging ik heen, in zaaltje nummer zes
Enorme volle bak, op voorhand nu al een succes.
Een energiek gezelschap, ondanks rollend materieel
We wachtten even op de beamer, want die deed nog niet heel veel.

Maarten Meesters, zongebruind, wit overhemd, blauw pak
“Ik pretendeer niet alles te weten”, sprak ie zeer op zijn gemak.
We startten met een filmpje, 't was een duidelijk gegeven:
Iedereen wou kwaliteit van leven, ook aan 't einde van z'n leven.

Maarten, en het filmpje, waren heel slecht te verstaan
Maarten verhief zijn stem en klikte vier locaties aan.
Het ging over beschut wonen, ook De bolder kwam aan bod
Vergeten Landleven? Nou mensen, daar woonde je ook niet rot.

Overbelaste mantelzorgers stelde Maarten aan de orde
Allerhande zorg aan huis kon ook geleverd worden.
Een vraag over de dienstencheques van een mevrouw uit Kempenaar
De locoburgemeester wist hoe 't zat, en mevrouw had er oren naar.

Ze kon haar plantjes water geven, zei ze, waarna ze begon
Over zaken die ze na haar operatie niet zelf kon.
Bijvoorbeeld het bed verschonen, die inspanning was te groot
Ze hoopte en verwachtte dat de cheque hier uitkomst bood.

De zorg was heel complex, Maarten die wou daarover kwijt:
“Het is in verpleegtehuizen heus niet louter leukigheid.”
Een onleesbare slide, over hoe ze in Flevoland vergrijzen
“En in verpleeghuizen”, zei Maarten, “lopen ze niet alleen de polonaise.”

Toen sloot ie alweer af, want het had lang genoeg geduurd
Snel door naar: Centrada, thuis in de buurt.
Ben deelde gele post-its uit, haast niemand wou vooraan
Maar wel allemaal bang zijn dat ze 't niet konden verstaan.

Martina had een microfoon, legde 3 thema's aan ons voor
Je thuis voelen in de buurt, daar ging ze eerst op door.
Een goed betaalbaar huis, dat wilden we toch allemaal?
“En wat maakt je huis een thuis?”Vroeg zij toen aan de zaal.

 DSC0016 3

 

Naast mij staat trouwens Ibo, hij speelt gitaar met veel plezier

Met drie kinderen is het leven duur, maar Ibo heeft er vier.
Een opgebrande mantelzorger, misschien merkt u het niet
Maar ik werk tien jaar met hem samen, hij speelt altijd dit ene lied.

 

Twee mensen in de zaal voelden zich niet thuis, bleek rond drie uur

Een mevrouw was net verhuisd, en een meneer woonde te duur.

Droeg de buurt bij aan het thuisgevoel? Een mevrouw vertelde dat
Zij zich niet meer thuis voelde in de buurt, sinds ze nieuwe buren had.

Overlast van jongeren, zwerfafval of geluid?
Het thuisgevoel van sommigen zag er heel somber uit.
Ik schoof een zaaltje verder, hoe isoleren wij ons huis?
Want in het zaaltje van Centrada voelde ik mij niet erg meer thuis.

Spouwmuren, isolatie, het was een interessant verhaal
Maar er zaten niet meer dan vijf mensen in de zaal.
Een meneer hoestte zo hard, ik dacht: dat gaat straks nog verkeerd
Wedden dat zijn woning niet goed is geïsoleerd?

Zet de verwarming lager als je weggaat! Slim was dat
Een mevrouw zei, licht bezorgd: “Hoe moet dat met de kat?”
“De kat?” Zei Robert toen verward, en met een zuinig lachje
“De kat heeft, als het goed is, van zichzelf een warm vachtje.”

En hoelang mocht je douchen? Nou, ik vond het grote klasse
Dat het Robert lukte binnen vijf minuten z'n haar te wassen.
Mij lukt dat ook, en dat is op zichzelf best wel raar
Want vergeleken met Robert heb ik 3x zoveel haar.

Theepauze vervolgens, naar de gebakjes werd gezocht
Maar die waren òf opgegeten, òf weggehaald òf doorverkocht.
Door met het laatste deel, eerst Joris, die vertelde dat
Hij in dit gebouw 10 jaar pianoles had gehad.

Het panel kwam naar voren, Joris ging in het midden staan
Voor niemand werd geklapt, dat trok het panel zich niet aan.
De langste inleiding van de dag? Die had Joris, vandaag
Hij was enorm breedsprakig, maar wat was nou precies zijn vraag?

Verpauperde huizen, wat kon de gemeente daaraan doen?
Terugkopen misschien? Eerst Janneke, en Martine, toen.
“Gebroken blokken”, zei Martine, “we hebben erg veel last daarvan!”
“En armlastige kopers, daar doe je ook heel weinig an.”

“Huren is beter”, merkte Paping zelfverzekerd op
“Jij bent nog lang niet aan de beurt”, zei hij toen tegen Rob.
Oude wijken in Lelystad, die toe zijn aan een grote beurt?
Martine had ideeën, beloofde dat er wat gebeurt.

Blokken weer compleet maken, was voor Centrada het streven
Rob die stond te popelen, en eindelijk mocht ie even.
90% van alle jongeren, vertelde hij, wil heel graag kopen
“Laat het aan mensen zelf over”, deed hij een boekje open.

“Niet iedereen de koopmarkt opduwen!” Paping wist het beter
Over zogenaamde noodkopers hoorden wij toen van Peter.
Hij vertelde over mensen die klem zaten in Rotterdam Zuid
Geen geld om hun huis te onderhouden, die konden geen kant meer uit.

“Mensen willen zekerheid”, zei Peter met stelligheid
Over asbest en onderhoud, wou Janneke iets kwijt.
Rob sprak over koopgarant en over duurzaamheid
Over enclaves in de bossen wilde Janneke iets kwijt.

Een samenbindend stadscentrum was wat we nodig hadden
En het verbeteren van oude wijken, die nam Laurens bij de kladden.
“Lelystad moet groeien”, werd door Janneke gemeld
En alles dat moet tegelijk, werd nog door haar verteld.

“Huren is te duur geworden”, zei Paping, “de huur moet 10% omlaag.”
Martine mocht reageren, en dat deed ze hier heel graag.
Variërende huurprijzen, daar wou Martine voor gaan
De zaal? Die had het warm en keek haar toch wat glazig aan.

Wie wou in de zaal wat zeggen? Iemand op de 3e rij
Sjaak, groen links, als niemand anders durfde dan ging hij.
“Woonlasten moeten voorop staan, meldde Peter toen vol vuur
Want we hoorden het al eerder: met 3 kinderen was het leven duur.

Vereenzaming onder ouderen bracht ie hier nog kort ter sprake
Daar was wat hem betreft nog een enorme slag te maken.
“De vergrijzing moet nog komen”, zei Janneke, slecht op haar gemak
Die even niet als locoburgemeester, maar als zorgwethouder sprak.

“Almere had nooit gebouwd mogen worden”, zei toen een meneer
Noodgedwongen streek ie ooit, gelijkvloers, in Lelystad neer.
Nu wilde hij nooit meer weg, hij was hier blij, na al die tijd
Maar de vergrijzing, meldde hij, die was hier wel een feit.

Een dame in een rolstoel toen, Joris wist niet zeker dat
Het met de ouderen in Lelystad wel helemaal goed zat.
Haar achterbuurvrouw had het naar haar zin, leerde de klas
Maar haar 28-jarige zoon niet, omdat er niets te beleven was.

Goeie horeca, een bioscoop, was volgens Janneke het streven
Voorzieningen voor jongeren, zodat ze allemaal bleven.
“Wil u misschien al naar ’t terras?” Vroeg Joris aan de zaal
Een meneer achterin hield nog een hakken in het zand-verhaal.

Iemand op rij een wilde nog graag iets nuanceren
Dronten was pas saai, zo zat ie stellig te beweren.
Daar was alleen een meerpaal, een laatste vraag werd geponeerd:
Als je was ingeschreven, hoe werd de behoefte geconstateerd?

Martine legde uit: “We kunnen zien waarop wordt gereageerd
Maar we kunnen niet raden wat de mensen motiveert.”
We moeten bouwen naar behoefte, werd door Marine uiteengezet
En misschien dat deze discussie bij de borrel kon worden voortgezet?

Dankwoorden van Hans, en een cadeau, dat was te gek
Kregen alle panelleden nou een dienstencheque?
Ze glunderden, de loco ook, en ik dacht heel beslist:
Die burgemeester op vakantie heeft toch maar een hoop gemist.

Haast tijd voor de borrel, maar Joris kan dat niets schelen
Die borrelt vast niet mee, die gaat hiernaast piano spelen.
Ik kan nog uren doorgaan, maar dat is niet verstandig, want
Dan zet bekant de hele zaal de hakken in het zand.

Ik doe nog vier coupletten en dan ben ik uitgesproken
Mijn thermostaat die staat op 30, dus mijn kat zit thuis te koken.
Hij doet alles om energie te besparen, en dat vind ik klasse
Zo heeft ie bijvoorbeeld sinds de kerst zijn haar niet meer gewassen.

Ik heb weer veel geleerd vandaag, ’t was allemaal niet mis
Dat Flevoland vergrijst en ook wat segregatie is.
En dat de middenklasse versplintert, waar je dienstencheques kunt kopen
En dat het veel te warm is om de polonaise te gaan lopen.

Ik kan nog uren doorgaan, maar hij wil zijn trein gaan halen
Hij moet op tijd weer thuis zijn om de oppas te betalen.
En die mevrouw uit Kempenaar was ook graag langer gebleven
Maar die moet naar huis, die wil haar plantjes water te geven.

Gebroken blokken zijn vervelend, werd uiteengezet
Weet u wat ik vervelend vind? Een gebroken couplet.
Mensen willen zekerheid, en daarom rijmde elke regel
Want als het een keer niet rijmt huren ze de volgende keer Nico Dijkshoorn in.

Hoog tijd voor de borrel, want wij gaan de kelen smeren
En proberen hier, samen, een thuisgevoel te creëren.
Wij gaan de polonaise lopen, loopt er iemand mee?
En we zaten hier gezellig, en we zaten hier oké.


Dominique Engers, Lelystad, 26 mei 2018. www.desneldichteres.nl